Bana bir kağıt ver
Şiir yazmam için
Temiz olmasına gerek yok
Zaten kirleteceğim
Belki o kirlilikle
Beyaza renk vereceğim….

Dalların kıpırtısından anlamalıydım
Ah ne şiddetliydi birden geçip gitti
Dayanılası şey değilmiş anladım
Kapımdan bir rüzgar esti…..

Bir su kadar saf mıdır bembeyaz duvarlarım
Aradaki çatlaklardan sızar yağmurlarım
Bir sesi geçirmez birde serzenişlerimi
Söyleyin duvarlar hiç duymazmısınız beni
x                      x                   x
Kızıl olsun isterim güneşin batışında
İçeri girsin ışık akşam ufuklarında
Bir umut bulsun artık çaresiz kalışlarım
Boyansın duvarlarım bitsin haykırışlarım
x                      x                   x
Araya serpilir mor renkler ister istemez
Üstüne beyaz sürsem defalarca silinmez
Yıllar getirse de hersene biraz siyah renk
Sürmem karayı duvarlarıma ölene dek
x                      x                   x
Turuncular açsın odamda bir güneş gibi
Köşelerde de göreyim bir parça yeşili
Ara ara incelikler pembe güzellikler
Aynalara yansısın artık mutlu gülüşler
x                      x                   x
Kaybolmuşum ben denizin maviliklerinde
Hayat bulmuşum renklerin derin izlerinde
Odamdan çıkmam ben burayı benimsemişim
Ben bu duvarların sessizliğini sevmişim….

Kalemimi aldım yine aklımda sen varsın

Bir şiir yazmak geliyor öyle ki seni sarsın

Öyle bir şiir olsunki hayalimdeki seni anlatsın

Sen ah sen,beni benden alansın

Öyle bakıyorsun ki ceylan gibi

Kalbim yerinden çıkacak oluyor sanki

Bir başka sana karşı bendeki sevgi

Sen ah sen,yakıyorsun yüreğimi

Sesinin gülüşüne hayranım

Canıma can katıyor kahkahaların

Senin yanında geçsin hayatım

Gülüşlerinle hayatıma can kat

Sen varsan güzel hayat….

Yüreğime geçmiyor sözüm
Seni görünce yerinden çıkacak gibi
Sensizliğe dayanamıyor gönlüm
Yokluğun ölüm gibi…
–           –            –
Düşünemiyorum sensiz bir anı
Uyuyamıyorum geceleri,çıkaramıyorum sabahı
Seviyorum yanlızca bilmem nasıl desem
Sevmek değil benimkisi, sevgiden de öte birşey…
–           –            –
Sensizliği düşünmek bile zor
Sensiz bırakma beni
Sensizliği geçen akşamlara sor
Sensizken dahi bırakmaz beni gözlerinin hayali…
–           –            –
Gözlerini atamıyorum aklımdan
Yaşamak zor bana sen olmadan
Gönül eğlencesi değil aşkın ta kendisi
Aşığım, seviyorum seni….

(Ertesi Gün)

Joe-Anne!Ben dışarı çıkıyorum.
M.Belen-Tamam,fazla uzaklaşma.

Joe dışarı çıktı.Elleri cebindeydi.Bir şarkı söyleyerek yürüyordu.
“No necesito la vida rica,estoy contento contigo”
(Zengin bir hayata gerek yok,ben senle mutluyum)
Tatlı namelerle ilerlerken bir köşede Pedro’yu gördü.Pedro’nun karşısında üç çocuk vardı.Joe’yu farketmediler.Joe onları dinlemeye başladı,tartışıyorlardı…

Büyük ve iri yarı olanın adı Calvino’ydu.Diğer ikisi Calvino’nun yanında sıska kalıyordu.Onların da birinin adı Bartoli diğerinin ise Delmar’dı.
Bartoli ve Delmar,Pedro’nun sağını ve solunu tutuyordu.Calvino eliyle Pedro’nun omzunu tuttu.

Calvino-Bak Pedro,bugün canımız oldukça sıkılıyor.
Pedro-Bundan banane!
Calvino-Korkarım bugünkü eğlencemiz sen olacaksın.Bizim için dans et bakalım.
Pedro-Bunu ancak rüyanda görürsün.
Calvino-Pedro,biliyor musun,aslında dün gece bir rüya gördüm.Oldukça iyi vakit geçiriyordum.Kimi gördüm biliyor musun?
Pedro-Kim olduğunu merak etmiyorum.
Calvino-Anneni….’der ve Pedroya bir yumruk atar.

Pedro hareket edemez çünkü sağı solu çevrilidir.Pedro’nun yumruk yediğini gören Joe atılır.Calvino’ya döner;
Joe-Meraba canım’der ve Calvino’ya şiddetli bir kafa atar.Ardından müthiş bir kavga başlar.

Kavganın bittiğinde Joe’nun gömleği kan içindedir.Pedro’nun üst dudağı patlamıştır.Calvino ve arkadaşları ise oldukça beter olmuşlardır.Calvino’nun burnu kırıktır.”Burada bitmeyecek.” diyerek uzaklaştılar.Joe neler olduğunu sorar;

Pedro-Bir grup serseriden başka birşey değiller.
Joe-Seninle neden uğraşıyorlar?
Pedro-Öyle ya canları sıkılmış.
Joe-Hadi eve gidelim,bu günlük yeter….

Uzun süren atılı yolculuğun sonunda Galisya’ya vardılar.Çok yaşlı oldukları için büyükanne ve dedesi onları karşılayamadı.Onları karşılamak üzere komşunun oğlu Pedro’yu yolladılar.
Şehrin girişinde pekçok yabancı vardı.Pedro hangisinin Madam Belen olduğunu anlayamadı.”Madam Belen!Nerdesin?”diyerek bağırdı.Madam Belen sesi duyunca Pedro’nun yanına gitti.

Pedro-Madam Belen siz misiniz?
M.Belen-Evet,Genç!Birşey mi var?
Pedro-Anneniz ve babanız beni sizi karşılamam için gönderdi.Adım Pedro.
Joe-Bende Joe.Seninle tanışmak güzel.
Pedro-Hadi gidelim o zaman.

Pedro,Joe’ya göre biraz heyecansız biri olarak gelmişti.Sanki biraz soğuk davranıyordu.Ancak ilerleyen zamanlarda Pedro’nun bu haline alışacaktı.
Uzun bir yürümenin ardından iki katlı bir eve vardılar.

Pedro-İşte burası.
Joe-Çok heyecanlıyım,ne kadar büyük bir ev!
M.Belen-Annemle babam içerde olmalı.Joe,sen eşyaları arkamdan getir.
Joe-Pedro,yardım edersin dimi?
Pedro-Elbette,artık burada mı kalacaksınız?
Joe-Bilmiyorum,hiçbirşey bilmiyorum.
Pedro-İyi o zaman,hadi acele et çabuk taşıyalım.

İçerde Madam Belen ve yaşlı ailesi Joe’nun odaya girmesini bekliyorlardı.Joe odaya girdi.Büyük annesini ve dedesini ilk kez görüyordu,heyecanlıydı.Yaşlı Bayan Nalda,Joe’yu kollarının arasına aldı.Doyasıya öptü.Dedesi de aynı şekilde…
Belki yılların yılların özlemini aldılar bir lahzada.Yaşlı Bay Eloy “Yorgunsunuzdur,biraz uzanın.” diyerek onları odasına çıkardı.
Akşam yemeğine kadar uyudu küçük Joe.Akşam vakti gelip de herkes toplanınca uzun uzadıya bir konuşma başlayacaktı.Joe konuşulanları pek dinlemiyordu.Ancak bir yerde dikkatini topladı.

B.Nalda-Kızım artık burda kal.Galisya’dan dışarı çıkma.
M.Belen-Sizleri bir daha bırakırmıyım annecim.Joe’da burada büyüyecek artık.

Evet!Artık Joe Galisya’da büyük annesi,dedesi vede annesi ile birlikte kalacaktı….

Seni sevmek
Tıpkı bir sessizlik
Kimsenin duyamadığı ama benim gürültüsünde yavaş yavaş bittiğim
Garip bir hasretlik

Seni sevmek
Artık acı veriyor bana
O ahu bakışların
Tıpkı her defasında yüreğimi eriten bir damla

Ama bu kadar acı çeksemde
Seni sevmeyi bırakamıyorum
Senin beni sevmediğini bilsem bile
Seni gönlümden silemiyorum
Unutmak istesemde
Unutamıyorum…

Severim;
Sonbaharda uçurtma uçurmayı
Kışın kardan adam yapmayı
İlkbaharda papatya toplamayı
Yazın denize dalmayı
x               x
Severim her tonunu lacivertin
Ormanların yeşilini denizin mavisini
Dağların heybetini severim
O yüksek karlı zirvelerini
x               x
Sevmem ağlamayı güler daim yüzüm
Mutluluk benimdir,benden değildir hüzün
Umut da benimdir o hiç kaybolmayan
Bazen de duygulanarak gözleri yaşla dolan
x               x
Sözlerin en güzelini seçerim dostlarıma karşı
İyiliğim karşılıksız yarene karşı
Sevgim saftır sevene karşı
Yoktur kin ve nefret düşmana karşı
x               x
Dokunmadı kimseye birgünden birgüne kötülüğüm
Olmadı hiçkimseye nankörlüğüm
Eğer görürsem birinden bir kötülük birgün
İyiliğimdendir…..